ΑΡΗΣ-ΑΠΟΛΛΩΝ ΣΜΥΡΝΗΣ 1-0 "ΚΑΛΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΟΧΙ. ΤΡΕΙΣ ΒΑΘΜΟΙ ΚΑΙ ΚΟΡΥΦΗ ΝΑΙ"!!!

Οκ. Η ομάδα σήμερα δεν απέδωσε ποδόσφαιρο υψηλής κλάσης. Ξέρουμε όλοι όμως ότι αυτό μπορεί να το κάνει. Δεν το έκανε σήμερα. Αν μάλιστα το αποτέλεσμα σήμερα δεν ήταν νικηφόρο, τότε ίσως από αύριο να άρχιζε η γκρίνια και γνωστή καταστροφολογία. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει κάθε φορά όταν η ομάδα δεν κερδίζει. Και δεν συμβαίνει αυτό βέβαια μόνο στον Άρη. Το είδαμε πρόσφατα στον Παναθηναϊκό με την απόλυση του Ντάνι Πογιάτος, στην Λαμία με την απόλυση Πετράκη, το είδαμε στην φοβερή εσωστρέφεια και μουρμούρα εναντίον του πρώην πλέον ήρωα και αναμορφωτή της εθνικής μας ομάδας Τζον Φαν Σιπ και σίγουρα θα ακολουθήσουν και άλλα τέτοια "περίλαμπρα" παραδείγματα που όμως αντί να φωτίζουν, σκοτεινιάζουν έτι δε περισσότερο το ήδη χλωμό και άτονο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ο Άρης μπορεί να είναι πρώτος, αλλά κακά τα ψέμματα το ποδόσφαιρο που παίζει ως τώρα δεν πείθει κανέναν. Και να πως να πείσει όταν η μοναδική κίνηση σέντερ φορ που είδαμε σήμερα ήταν από τον Ματίγια. Από ποιον περιμένεις να πάρεις γκολ όταν αυτά δεν έρχονται ποτέ ή σχεδόν ποτέ από την μεγάλη περιοχή. 

Αρχίζω να πείθομαι σιγά-σιγά πως η επιλογή Λόπεθ καταντά εμμονή γιατί απλά δεν αποδίδει. Η ομάδα νίκησε μεν, όμως ο Λόπεθ έφευγε και πάλι σκεπτικός ίσως και κατηφής από τον αγωνιστικό χώρο και μαζί του όλοι εμείς που σήμερα παρακολουθήσαμε ακόμη ένα θρίλερ κακής σκηνοθεσίας. Και η γκρίνια μου μεγαλώνει όταν στο άλλο παιχνίδι που ακολούθησε ο Ολυμπιακός εισέπραξε τρία γκολάκια από τον γνωστό και συνήθη πλέον ύποπτο Ελ Αραμπί. 

Δεν προκαθορίζω την πορεία κανενός παίχτη, πολύ δε περισσότερο του πολύ αγαπητού και κατ' εμέ συμπαθητικού Κριστιάν Λόπεθ. Όμως αυτό δεν σημαίνει πως θα βάλουμε και φίμωτρο. Θα πούμε τα σύκα-σύκα και την σκάφη-σκάφη.

Κατά τα άλλα... Όλοι χαιρόμαστε, όλοι πανηγυρίσαμε σαν μικρά παιδιά την γκολάρα του Γκάμα και την πρωτιά για μία τουλάχιστον ακόμη εβδομάδα στον βαθμολογικό πίνακα. Τα κεφάλια όμως τώρα κάτω και χαμηλά σαν μη συνέβη ποτέ τίποτα. Γιατί το ερχόμενο Σάββατο έχουμε μια μεγάλη μάχη στο Αλκαζάρ από την οποία επιβάλλεται και πρέπει να βγούμε νικητές...